ظرفیت نگهداری زیرساخت ها و جاده های شهری در شهرداری ها و نقش نهادهای بین شهری

میزان بدهی نگهداری زیر ساخت های فرسوده و حیاتی در بسیاری از شهرداری های کشورهای رفاه اروپایی رو به افزایش است. در این مقاله ما از مفهوم چند بعدی ظرفیت محلی به عنوان نقطه شروع برای تحلیل چگونگی و روش های کار شهرداری های سوئد با نگهداری معمول زیرساخت ها، از جمله شبکه های جاده ای شهری و همچنین سیستم های آب و فاضلاب، استفاده می کنیم. برای شبکه های جاده ای نگهداری عموما به پیمانکاران برون سپاری می شود و همچنین میزان زیادی تحمل برای استانداردهای مختلف در بخش های مختلف جاده ای در داخل و بین شهرداری ها وجود دارد. بخش های جاده ای کمتر استفاده شده به اندازه بخش هایی که ترافیک سنگین دارند در اولویت نیستند برای سیستم های آب و فاضلاب ظرفیت فنی داخلی مورد نیاز است زیرا تفاوت در کیفیت آب تحمل نمی شود. صرفه جویی به مقیاس به این معنی است که ظرفیت داخلی به ایجاد نهادهای بین شهری تبدیل می شود. از آنجایی که اشکال مختلف ظرفیت ها تمایل به تقویت یکدیگر دارند، ظرفیت شهرداری ها به مرور زمان در حرکات دایره ای ایجاد می شود. این نتایج با اشاره به روش هایی که شهرداری ها با ایجاد ظرفیت برای پرداخت بدهی نگهداری زیرساخت ها بر ذهنیت «به سوی شکست» غلبه می کنند به تحقیقات فعلی دانش می افزاید.

کلیدواژه ها:

زیرساخت های حیاتی ، تعمیر و نگهداری ، جاده های شهری ، ظرفیت محلی ، آب و فاضلاب