تحلیل قانون سقف قرارداد در لیگ حرفه ای فوتبال ایران

هدف از انجام این پژوهش بررسی و تحلیل قانون سقف قرارداد در لیگ حرفه­ای فوتبال بود. این پژوهش توصیفی (از نوع پیمایشی) بود که به روش میدانی انجام شد. جامعه آماری پژوهش را تمامی بازیکنان، مربیان و مدیرانی تشکیل می­دادند که در ۵ سال گذشته سابقه حضور در باشگاه­های لیگ برتر حرفه­ای کشور را داشتند و تعداد آنها حدود ۶۰۰ نفر برآورد ­شد. نمونه­گیری به صورت نمونه­گیری در دسترس بوده و تعداد افراد نمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان برابر با ۲۱۰ نفر بود که از بین تمامی پرسشنامه­های توزیع شده، ۱۸۰ پرسشنامه به صورت کامل دریافت شد. ابزار پژوهش، پرسشنامه­ محقق­ساخته بود که دارای ۴۳ سئوال در زمینه قانون سقف قرارداد بود که دارای پنج گزینه­ از خیلی موافق (۵) تا خیلی مخالف (۱) بود. روایی و اعتبار پرسشنامه­ از طریق مشورت با اساتید و خبرگان بررسی شد. پایایی پرسشنامه نیز با استفاده از آزمون الفای کرونباخ برابر با ۷۹۸/۰ تایید شد. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از آزمون­ تحلیل عاملی اکتشافی و آزمون فریدمن انجام شد. نتایج تحقیق نشان داد، افراد نمونه کمتر از متوسط با وجود قانون سقف قرارداد برای بازیکنان (۳۵/۲M=) و مربیان (۴۶/۲M=) موافق هستند. همچنین بیشترین توافق را در این زمینه داشتند که قانون سقف قرارداد باعث نارضایتی بازیکنان و مربیان شاغل در لیگ برتر فوتبال شده (۱۹/۴M=) و این قانون باعث افزایش تمایل بازیکنان حرفه­ای برای حضور در لیگ کشورهای حاشیه خلیج فارس می­شود (۱۳/۴M=). از جمله مواردی نیز که مورد موافقت افراد نمونه قرار نداشت، رعایت قانون سقف قرارداد در لیگ برتر در سال­های گذشته  بود (۹۸/۱M=).

کلیدواژه ها:

سقف قرارداد ، لیگ حرفه ای ، فوتبال ، ایران