مهندسی جریان یادگیری: رهیافتی برای حاکمیت فرهنگ موفقیت از طریق ارزشیابی کیفی-توصیفی(مسیر شدن)

نظام های آموزشی قرن بیست و یکم با چالش گذار از رویکردهای سنتی مبتنی بر حافظه محوری به سمت پرورش شایستگی های کلیدی همچون تفکر انتقادی، خودراهبری و یادگیری مادام العمر مواجه اند. در این مسیر، ارزشیابی کیفی-توصیفی به عنوان رویکردی توانمند برای بهبود فرایند یادگیری و توانمندسازی دانش آموزان مطرح می شود. پژوهش حاضر به معرفی مدل مفهومی «مهندسی جریان یادگیری» می پردازد؛ مدلی که با هدف ایجاد فرهنگ موفقیت و هدایت دانش آموزان در مسیر «شدن» طراحی شده است. این مدل با الهام از نظریه های ساختن گرایی (پیاژه و ویگوتسکی)، یادگیری معنادار (آزوبل)، یادگیری اکتشافی (برونر) و نظریه های انگیزشی معاصر، نقشه راهی چهاربعدی شامل «ابراز خود و فراشناخت»، «رشد عاطفی و شخصیتی»، «نیازهای روان شناختی» و «مدیریت اختلالات یادگیری» ارائه می دهد. در این چارچوب، تاکید بر بازخورد موثر، تشویق به موقع، یادگیری خودتنظیم و بهره گیری از ابزارهایی نظیر پوشه کار، آموزش و ارزشیابی را درهم می آمیزد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-مروری است. داده ها از طریق بررسی منابع کتابخانه ای شامل کتاب ها، مقالات و مجلات معتبر داخلی و خارجی گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهد که اجرای این مدل، مشروط به توانمندسازی معلمان، می تواند با تقویت خودتنظیمی و استفاده اثربخش از ابزارهای یادگیری، فرهنگ موفقیت را در مدارس نهادینه کرده و دانش آموزان را از یادگیرندگانی منفعل به افرادی خودسامان، نوآور و دارای تفکر انتقادی-پژوهشی تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

مهندسی جریان یادگیری ، فرهنگ موفقیت ، ارزشیابی کیفی- توصیفی ، مسیر شدن ، نظریه های یادگیری.