رابطه بین هم افزایی فناوری، توانایی های علوم اجتماعی، عزت نفس و اصول اخلاقی

هدف از این پژوهش بررسی رابطه بین هم افزایی فناوری، توانایی های علوم اجتماعی، عزت نفس و اصول اخلاقی در دانشجویان است. با توجه به تاثیر روزافزون فناوری در فضای آموزشی و ارتباط آن با شاخص های اجتماعی و روان شناختی، این پژوهش تلاش کرد تا نقش هم افزایی فناوری را در تعامل با متغیرهای توانایی علوم اجتماعی، عزت نفس و اصول اخلاقی تبیین کند. این مطالعه از رویکرد ترکیبی-همزمان استفاده کرد. داده های کمی با استفاده از پرسشنامه هایی استاندارد از نمونه ای به حجم ۳۲۰ نفر دانشجوی رشته های مرتبط با علوم اجتماعی و فناوری جمع آوری شد. علاوه بر این، داده های کیفی با انجام مصاحبه های عمقی با ۲۰ نفر از دانشجویان و اساتید این حوزه گردآوری و تحلیل شد. ابزارهای اندازه گیری شامل مقیاس های هم افزایی فناوری، توانایی های علوم اجتماعی، عزت نفس و اصول اخلاقی بود که روایی سازه و پایایی آن ها پیش از مطالعه تایید شد. یافته های کلیدی پژوهش نشان داد که هم افزایی فناوری با توانایی های علوم اجتماعی و عزت نفس دارای همبستگی مثبت معناداری است و ارتباط آن با اصول اخلاقی نیز معنادار گزارش شد. همچنین، نتایج مدل رگرسیونی بیانگر این بود که هم افزایی فناوری می تواند به صورت مستقل پیش بینی کننده ای مثبت و معنادار برای توانایی علوم اجتماعی، عزت نفس و اصول اخلاقی باشد. این یافته ها به تبیین مکانیسم تاثیرگذاری فناوری بر پویایی اجتماعی و روان شناختی دانشجویان کمک کرده و از دیدگاه کاربردی برای طراحان آموزش فناوری و علوم اجتماعی توصیه هایی ارائه می دهد. پیشنهاد اصلی پژوهش توجه بیشتر به جنبه های اخلاقی و روان شناختی استفاده از فناوری در فضاهای آموزشی است تا زمینه تقویت عزت نفس، مهارت های اجتماعی و پایبندی به ارزش های اخلاقی فراهم شود.

کلیدواژه ها:

هم افزایی فناوری ، توانایی علوم اجتماعی ، عزت نفس ، اصول اخلاقی