یادگیری ترکیبی، مشارکت و نشاط دانش آموزان

این پژوهش با هدف فهم عمیق رابطه میان یادگیری ترکیبی، مشارکت دانش آموزان و نشاط کلاس انجام می شود تا نشان دهد چگونه طراحی فرایندهای یادگیری ترکیبی می تواند مشارکت فعال دانش آموزان را افزایش دهد، نشاط آموزشی را تقویت کند و در نهایت به بهبود انگیزش درونی، عملکرد تحصیلی و عدالت آموزشی منجر گردد. رویکردی ترکیبی و چندبعدی-کاربردی به کار می رود: بخش کمی با استفاده از مدل های معادله ساختاری (SEM) برای آزمون مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم بین یادگیری ترکیبی، مشارکت و نشاط، و بخش کیفی برای درک تجربه های فراگیران از تعاملات آنلاین-حضوری، بازخوردها و ابزارهای پشتیبانی در محیط های یادگیری ترکیبی. جامعه پژوهش شامل دانش آموختگان دانشگاهی و شرکت کنندگان در دوره های آموزشی مختلف است و نمونه ای حدود ۳۵۰ نفر با روش خوشه ای-تصادفی انتخاب می شود. ابزارها سه بعدی طراحی شده اند تا یادگیری ترکیبی، مشارکت گروهی و نشاط دانش آموزان را اندازه گیری کنند و پاسخ دهندگان با مقیاس پنج درجه ای پاسخ می دهند. روایی سازه و پایایی ابزار از طریق تحلیل روایی سازه، آلفای کرونباخ و تحلیل تاییدی عاملی بررسی می شود و مدل SEM برای آزمون مسیرهای مستقیم، غیرمستقیم و میانجی گری به کار گرفته می شود. انتظار می رود یادگیری ترکیبی به طور مستقیم و از طریق مشارکت و نشاط، بر انگیزش یادگیری و نتایج تحصیلی اثر بگذارد و این اثرات از طریق مسیرهای میانجی تقویت شوند. شاخص های برازش SEM قابل قبول است و یافته ها می تواند راهبردهای سیاستی و اجرایی برای طراحی کلاس های ترکیبی محور، پاسخ گو به بافت های مختلف و عدالت محور ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، مشارکت ، نشاط دانش آموزان ، عدالت آموزشی ، SEM ، یادگیری فعال