برنامه ریزی درسی مبتنی بر استعدادها، انگیزش و توسعه فردی

این پژوهش به بررسی طراحی و اجرای برنامه های درسی مبتنی بر استعدادها، انگیزش و توسعه فردی می پردازد تا بفهمد چگونه شناسایی و کاربست نقاط قوت یادگیرندگان می تواند با بهبود انگیزش درونی و فرایندهای توسعه فردی منجر به بهبود نتایج آموزشی شود. رویکردی ترکیبی از تحلیل های کمی-کیفی و مدل های معادله ساختاری (SEM) در کنار تحلیل های توصیفی-همبستگی به کار گرفته شد تا روابط بین طراحی های مبتنی بر استعداد، میزان انگیزش یادگیرنده و اقدامات توسعه فردی را روشن سازد. جامعه پژوهش شامل دانش آموختگان و شرکت کنندگان دوره های آموزشی مختلف بود که نمونه ۳۵۰ نفری به روش خوشه ای-تصادفی انتخاب شد. ابزار اندازه گیری سه بعدی بود و گویه ها به مقیاسی پنج درجه ای پاسخ می دادند. روایی سازه و پایایی ابزار با روایی سازه، آلفای کرونباخ و تحلیل عاملی تاییدی بررسی شد و از طریق مدل های SEM، همبستگی و رگرسیون چندگانه روابط مستقیم و غیرمستقیم میان سازه ها آزموده شد. نتایج نشان می دهد که طراحی درسی مبتنی بر استعدادها به طور مستقیم و از طریق انگیزش، به توسعه فرایندهای فردی و در نهایت به بهبود رفتارهای یادگیری و عملکرد تحصیلی منجر می شود. همچنین انگیزش نقش میانجی مهمی در توضیح مسیر اثرگذاری دارد و افتراق های جمعیتی مانند جنسیت و سطح تحصیلی می تواند مسیرهای اثر را تعدیل کند، اما تاثیر کلی در اکثر گروه ها یکسان باقی می ماند. مدل به دست آمده از برازش مناسبی برخوردار است و یافته ها راهبردهای عملی برای طراحی دوره های آموزشی کارآمد را ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی ، استعدادها ، انگیزش ، توسعه فردی