ارزشیابی تکوینی در کلاس درس: ابزاری برای بهبود یادگیری و انگیزش دانش آموزان

ارزشیابی تکوینی به عنوان رویکردی فرایندمحور در سنجش یادگیری، در سال های اخیر توجه گسترده ای در پژوهش های آموزشی به خود جلب کرده است. برخلاف ارزشیابی پایانی که عمدتا برای قضاوت درباره نتایج یادگیری به کار می رود، ارزشیابی تکوینی با هدف بهبود جریان یادگیری و ارائه بازخورد مستمر طراحی می شود. این مقاله با رویکردی تحلیلی–نظری به بررسی نقش ارزشیابی تکوینی در ارتقای کیفیت یادگیری و انگیزش دانش آموزان می پردازد. مرور پژوهش ها نشان می دهد استفاده از بازخورد توصیفی، خودارزیابی و مشارکت فعال دانش آموزان در فرایند سنجش می تواند به درک عمیق تر مفاهیم و افزایش مسئولیت پذیری در یادگیری بینجامد. همچنین، ارزشیابی تکوینی با کاهش اضطراب آزمون و تقویت انگیزش درونی مرتبط است. مقاله استدلال می کند که ادغام نظام مند ارزشیابی تکوینی در تدریس روزمره می تواند یادگیری را از رویدادی مقطعی به فرایندی پیوسته و معنادار تبدیل کند

کلیدواژه ها:

ارزشیابی تکوینی ، بازخورد آموزشی ، خودارزیابی ، بهبود یادگیری ، انگیزش تحصیلی ، سنجش فرایندی