طراحی درس های پویا، انعطاف پذیری آموزشی و رشد توانمندی ها

این پژوهش به بررسی رابطه بین طراحی درس های پویا، انعطاف پذیری آموزشی و رشد توانمندی ها می پردازد تا نشان دهد چگونه طراحی و اجرای درس های پویا و پاسخ گو به نیازهای دانش آموزان می تواند انعطاف پذیری آموزشی را تقویت کرده، این انعطاف پذیری به رشد توانمندی های فردی منجر شود و در نهایت انگیزش، نشاط یادگیری و نتایج آموزشی را بهبود بخشد. رویکردی ترکیبی-کمی-کیفی ارائه می شود: بخش کمی با مدل های معادله ساختاری (SEM) برای آزمون مسیرهای مستقیم، غیرمستقیم و میانجی گری بین طراحی درس های پویا، انعطاف پذیری آموزشی و رشد توانمندی ها، و بخش کیفی برای درک تجربه های فراگیران از فرآیندهای طراحی و اجرای درس های پویا. جامعه پژوهش شامل دانش آموختگان دانشگاهی و شرکت کنندگان در دوره های آموزشی مختلف است و نمونه ای حدود ۳۵۰ نفر با روش خوشه ای-تصادفی انتخاب می شود. ابزار اندازه گیری سه بعدی طراحی شده اند تا طراحی درس های پویا، انعطاف پذیری آموزشی و رشد توانمندی ها را ارزیابی کنند؛ پاسخ دهندگان با مقیاس پنج درجه ای پاسخ می دهند. روایی سازه و پایایی ابزار با روایی سازه، آلفای کرونباخ و تحلیل تاییدی عاملی بررسی می شود و مدل SEM مسیرهای مستقیم، غیرمستقیم و میانجی گری را آزمون می کند. نتایج پیش بینی شده نشان می دهد که طراحی درس های پویا به طور مستقیم و از طریق انعطاف پذیری آموزشی به رشد توانمندی ها و از آن طریق به انگیزش و نشاط یادگیری منجر می شود. شاخص های برازش مدل ها از جمله CFI، RMSEA و SRMR بیانگر سازگاری مناسب با داده های نمونه است.

کلیدواژه ها:

درس های پویا ، انعطاف پذیری آموزشی ، رشد توانمندی ها ، عدالت آموزشی ، SEM ، یادگیری فعال