تاثیر قضاوت اخلاقی بر رفتارهای کلاس، استعداد ادبیات، انگیزش تحصیلی و خودکارآمدی

هدف این پژوهش بررسی رابطه قضاوت اخلاقی با چهار سازه کلیدی یادگیرنده-محور در محیط های آموزشی ادبیات است: رفتارهای کلاس، استعداد ادبیات، انگیزش تحصیلی و خودکارآمدی. این مطالعه با رویکردی ترکیبی-همزمان انجام شد و داده های کمی از نمونه ای حدود ۳۲۰ نفر از دانشجویان رشته ادبیات و علوم انسانی و همچنین داده های کیفی از تجربه های ۲۰ نفر از شرکت کنندگان جمع آوری گردید. ابزارهای اندازه گیری شامل مقیاس های قضاوت اخلاقی، رفتارهای کلاس، استعداد ادبیات، انگیزش تحصیلی و خودکارآمدی بود که از نظر روایی سازه و پایایی تایید شد (پژوهش های پیشین، ۱۳۹۷؛ کریمی و همکاران، ۱۴۰۰). تحلیل های آماری با استفاده از همبستگی پیرسون، رگرسیونی چندگانه و مدل های ساختاری انجام شد تا اثرات مستقیم و غیرمستقیم قضاوت اخلاقی بر متغیرهای وابسته مشخص گردد. یافته های کلیدی نشان می دهد که قضاوت اخلاقی با رفتارهای کلاس، استعداد ادبیات و انگیزش تحصیلی همبستگی مثبت معناداری دارد و با خودکارآمدی نیز ارتباط مثبتی برقرار می کند. مدل های رگرسیونی نشان می دهد که قضاوت اخلاقی به طور مستقل می تواند رفتارهای کلاس، استعداد ادبیات و انگیزش تحصیلی را پیش بینی کند و در اکثر موارد خودکارآمدی به عنوان میانجی/moderator نقش بهینه سازی اثر اخلاقی دارد. نتایج فاقد تعمیم پذیری کامل به کلیه گروه های آموزشی است ولی نشان می دهد که پرورش قضاوت اخلاقی می تواند به بهبود فرایندهای یادگیری ادبیات، افزایش مشارکت کلاس و تقویت باورهای توانمندی فردی منجر شود. این یافته ها می تواند راهبردهای آموزشی مبتنی بر اخلاق حرفه ای، تقویت انگیزش و توسعه خودکارآمدی را در دوره های ادبیات پیشنهاد دهد و به مدیران آموزشی در طراحی مداخلات آموزشی کارآمد کمک کند (رضایی و همکاران، ۱۴۰۲؛ کاشانی، ۱۳۹۹).

کلیدواژه ها:

قضاوت اخلاقی ، رفتارهای کلاس ، استعداد ادبیات ، انگیزش تحصیلی ، خودکارآمدی