همکاری گروهی، انگیزش درونی و پویایی کلاس

این پژوهش به بررسی رابطه های بین همکاری گروهی، انگیزش درونی و پویایی کلاس می پردازد تا نشان دهد چگونه فرایندهای همکاری در گروه های یادگیری می تواند انگیزش درونی را تقویت کند، پویایی کلاس را ساختاربندی نماید و در نتیجه بهبود مشارکت، نشrاط کلاس و نتایج تحصیلی دست یابد. رویکردی ترکیبی-هم زمان (mixed methods) پیشنهاد می شود: بخش کمی با مدل های معادله ساختاری (SEM) برای آزمون مسیرهای مستقیم، غیرمستقیم و میانجی گری بین «همکاری گروهی»، «انگیزش درونی» و «پویایی کلاس»، و بخش کیفی برای درک تجربه های فراگیران از فرایندهای همکاری، بازخورد و واکنش های محیطی کلاس. جامعه پژوهش شامل دانش آموختگان دانشگاهی و شرکت کنندگان در دوره های آموزشی مختلف است و نمونه ای حدود ۳۵۰ نفر با روش خوشه ای-تصادفی انتخاب می شود. ابزار اندازه گیری سه بعدی طراحی می شود تا همکاری گروهی، انگیزش درونی و پویایی کلاس را اندازه گیری کند و پاسخ دهندگان با مقیاس پنج درجه ای پاسخ می دهند. روایی سازه و پایایی ابزار از طریق تحلیل روایی سازه، آلفای کرونباخ و تحلیل تاییدی عاملی بررسی می شود و مدل SEM برای آزمون مسیرهای مستقیم، غیرمستقیم و میانجی گری به کار گرفته می شود. نتایج پیش بینی شده نشان می دهد که همکاری گروهی به طور مستقیم و از طریق پویایی کلاس به انگیزش درونی و در نتیجه به نتایج تحصیلی اثر می گذارد. شاخص های برازش SEM نشان می دهد مدل با داده های نمونه سازگار است. یافته ها می تواند چارچوبی عملی برای طراحی مداخلات آموزشی مبتنی بر یادگیری گروهی، ارتقای پویایی کلاس و عدالت آموزشی ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

همکاری گروهی ، انگیزش درونی ، پویایی کلاس ، عدالت آموزشی ، SEM ، یادگیری گروهی