تحلیل نظریه های کلاسیک و نوین یادگیری و کاربرد آن ها در کلاس های امروز

نظریه های یادگیری به عنوان یکی از بنیادی ترین مباحث در روان شناسی تربیتی، نقش تعیین کننده ای در شکل دهی به روش های تدریس و طراحی محیط های آموزشی ایفا می کنند. هدف این پژوهش، تحلیل و مقایسه نظریه های کلاسیک یادگیری شامل رفتارگرایی، شناخت گرایی و سازنده گرایی، و نیز بررسی نظریه های نوین یادگیری همچون یادگیری اجتماعی، یادگیری موقعیتی و یادگیری مبتنی بر فناوری، و تبیین کاربردهای عملی آن ها در کلاس های آموزشی معاصر است. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و به روش مطالعه کتابخانه ای انجام شده و داده ها از طریق بررسی و تحلیل کتاب ها، مقالات علمی پژوهشی معتبر داخلی و خارجی، و اسناد آموزشی گردآوری شده اند. نتایج بررسی ها نشان می دهد که هر یک از نظریه های یادگیری، متناسب با اهداف آموزشی، ویژگی های فراگیران و بستر آموزشی، قابلیت کاربرد در کلاس های امروز را دارند. در این میان، رویکردهای نوین یادگیری با تاکید بر نقش فعال یادگیرنده، تعامل اجتماعی، و بهره گیری از فناوری های آموزشی، امکان پاسخ گویی موثرتری به نیازهای آموزشی قرن بیست ویکم فراهم می آورند (Piaget، ۱۹۷۰; Vygotsky، ۱۹۷۸; Siemens، ۲۰۰۵). یافته ها حاکی از آن است که تلفیق آگاهانه نظریه های کلاسیک و نوین یادگیری می تواند به بهبود کیفیت آموزش، افزایش انگیزش یادگیرندگان و ارتقای یادگیری عمیق در کلاس های امروز منجر شود.

کلیدواژه ها:

نظریه های یادگیری ، یادگیری کلاسیک و نوین ، رفتارگرایی ، شناخت گرایی ، سازنده گرایی ، آموزش معاصر ، کلاس های قرن بیست ویکم