پیوند روان شناسی یادگیری با تحول آموزشی در عصر آموزش نوین

تحولات شتابان آموزشی در عصر آموزش نوین، به ویژه در بستر فناوری های دیجیتال، یادگیری الکترونیکی و هوش مصنوعی، ضرورت بازاندیشی در مبانی نظری آموزش را بیش از پیش برجسته ساخته است. در این میان، روان شناسی یادگیری به عنوان یکی از ارکان بنیادین علوم تربیتی، نقش کلیدی در هدایت، طراحی و ارزیابی نظام های آموزشی نوین ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر، تحلیل پیوند میان نظریه های روان شناسی یادگیری و فرآیند تحول آموزشی در عصر جدید است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش کتابخانه ای (Documentary Research) انجام شده و داده ها از طریق بررسی نظام مند کتاب ها، مقالات علمی-پژوهشی معتبر داخلی و خارجی، گزارش های یونسکو، و پایگاه های علمی بین المللی گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد نظریه هایی چون رفتارگرایی، شناخت گرایی، سازنده گرایی، نظریه بار شناختی و یادگیری معنادار، نقش تعیین کننده ای در طراحی محیط های یادگیری فناورانه، شخصی سازی آموزش و افزایش اثربخشی یادگیری دارند (Mayer، ۲۰۲۰؛ Sweller، ۲۰۱۹). همچنین، هم گرایی روان شناسی یادگیری با فناوری های نوین آموزشی، زمینه ساز تحول در نقش معلم، یادگیرنده و برنامه درسی شده و به ارتقای یادگیری عمیق، تفکر انتقادی و خودتنظیمی منجر می شود (UNESCO، ۲۰۲۳). نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که بهره گیری آگاهانه از اصول روان شناسی یادگیری، پیش شرط اساسی برای تحقق تحول آموزشی پایدار در عصر آموزش نوین به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

روان شناسی یادگیری ، تحول آموزشی ، آموزش نوین ، نظریه های یادگیری ، یادگیری فناورانه