رابطه سبک تدریس آموزگار با انگیزش تحصیلی و مشارکت فعال دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین سبک های تدریس آموزگاران با انگیزش تحصیلی و مشارکت فعال دانش آموزان در کلاس های درس مدارس ایران است. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه ناحیه ۱ شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای، ۳۸۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از سه پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه سبک تدریس گراشا (Grasha, ۱۹۹۶)، پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر (Harter, ۱۹۸۱) و پرسشنامه مشارکت کلاسی ریو (Reeve, ۲۰۱۳) استفاده شد. روایی ابزارها توسط اساتید متخصص تایید و پایایی آن ها با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰.۸۷، ۰.۸۹ و ۰.۸۴ به دست آمد. داده ها با استفاده از روش های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که سبک تدریس مشارکتی و تسهیل گر با انگیزش تحصیلی و مشارکت فعال دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری دارد ((p < ۰.۰۱)). در مقابل، سبک های تدریس اقتدارگرا و کارشناسی با هر دو متغیر رابطه منفی و معنادار نشان دادند. همچنین، نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که سبک تدریس آموزگاران به طور معناداری قادر به پیش بینی تغییرات انگیزش تحصیلی ((\beta = ۰.۴۲), (p < ۰.۰۱)) و مشارکت فعال ((\beta = ۰.۳۸), (p < ۰.۰۱)) است. در مجموع، نتایج بر اهمیت حیاتی اتخاذ سبک های تدریس دانش آموزمحور و تعاملی توسط آموزگاران جهت افزایش شور و انگیزه یادگیری و درگیری فعال فراگیران در محیط های آموزشی ایران تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت فعال ، دانش آموزان ، دوره متوسطه ، آموزگار ، ایران.