بررسی اثر روش های نوآورانه تدریس بر عملکرد تحصیلی

هدف از این مقاله، بررسی اثر روش های نوآورانه تدریس بر عملکرد تحصیلی فراگیران است. در عصر حاضر که با تحولات سریع فناوری و تغییر نیازهای جامعه مواجه هستیم، نظام های آموزشی سنتی دیگر پاسخگوی کامل نیازهای پیچیده و مهارت محور قرن بیست ویکم نیستند. این پژوهش با روش کتابخانه ای و تحلیل محتوای کیفی منابع معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که روش های نوآورانه تدریس، از قبیل یادگیری معکوس، یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مبتنی بر مسئله، و آموزش ترکیبی، با قرار دادن فراگیر در مرکز فرآیند یادگیری، تعامل و درگیری شناختی او را به میزان قابل توجهی افزایش می دهند. این افزایش مشارکت فعال، مستقیما منجر به درک عمیق تر مفاهیم، توسعه مهارت های تفکر نقادانه و حل مسئله، و نهایتا ارتقای عملکرد تحصیلی می گردد. با این حال، اجرای موفق این روش ها مستلزم تغییر نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر و مربی، فراهم آوری زیرساخت های مناسب و غلبه بر چالش هایی چون مقاومت در برابر تغییر و محدودیت های زمانی است. نتیجه گیری کلی آن است که تلفیق هدفمند روش های نوآورانه با عناصر اثربخش روش های سنتی، می تواند به خلق محیط های یادگیری پویا و کارآمد بینجامد.

کلیدواژه ها:

روش های نوآورانه تدریس ، عملکرد تحصیلی ، یادگیری فعال ، نقش معلم ، محیط یادگیری.