مدیریت کلاس با رویکرد کوچینگ: معلم به عنوان مربی، نه فقط مدرس

در چشم انداز آموزشی قرن بیست و یکم، مدل های سنتی مدیریت کلاس که بر پایه کنترل بیرونی، اطاعت محض و انتقال یک طرفه دانش بنا شده بودند، کارآیی خود را از دست داده اند. رویکرد “کوچینگ در آموزش” (Coaching in Education) به عنوان یک پارادایم نوین، نقش معلم را از یک دانای کل بر روی صحنه به یک مربی و تسهیل گر در کنار دانش آموز تغییر می دهد. این مقاله با هدف تبیین ابعاد نظری و عملی تبدیل معلم به مربی، به بررسی تاثیر این رویکرد بر انگیزه درونی، مسئولیت پذیری و یادگیری عمیق دانش آموزان می پردازد. با بهره گیری از اصول روانشناسی مثبت گرا و نظریه خودتعیین گری، این پژوهش نشان می دهد که مدیریت کلاس مبتنی بر کوچینگ، با تمرکز بر پرسشگری قدرتمند، گوش دادن فعال، بازخورد رشددهنده و ایجاد فضای امن روانی، می تواند پتانسیل های نهفته یادگیرندگان را شکوفا کند. مقاله حاضر در ۸ بخش اصلی تدوین شده است که به تفصیل به مبانی تغییر نقش معلم، ابزارهای ارتباطی کوچینگ، هدف گذاری مشارکتی، مدیریت هیجانات، و فرهنگ سازی کلاس درس به مثابه یک سازمان یادگیرنده می پردازد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی کوچینگ آموزشی ، مدیریت کلاس ، نقش معلم ، پرسشگری سقراطی ، توانمندسازی دانش آموز ، یادگیری خودراهبر ، بازخورد سازنده ، هوش هیجانی.