بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر مشارکت دانش آموزان در کلاس درس

هدف این مقاله، بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر افزایش سطح مشارکت دانش آموزان در فرآیند یادگیری است. روش تدریس فعال، در مقابل روش های سنتی معلم محور، دانش آموز را به عنوان سازنده فعال دانش در مرکز توجه قرار می دهد. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و با مرور نظام مند مبانی نظری و پژوهش های تجربی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری روش هایی چون یادگیری مبتنی بر پروژه، مباحثه گروهی، حل مسئله، ایفای نقش و یادگیری مشارکتی، به طور معناداری موجب افزایش مشارکت رفتاری (فعالیت فیزیکی و کلامی)، مشارکت شناختی (درگیر شدن در فرآیندهای فکری عمیق) و مشارکت عاطفی (احساس تعلق و اشتیاق) در دانش آموزان می شود. در این مسیر، نقش معلم از انتقال دهنده اطلاعات به تسهیل گر، راهنما و هم یار یادگیری تغییر می یابد. اگرچه چالش هایی مانند کمبود زمان، تراکم بالای کلاس ها، مقاومت در برابر تغییر و نیاز به توسعه حرفه ای معلمان وجود دارد، اما با برنامه ریزی دقیق و حمایت نهادی، روش های تدریس فعال می تواند به ایجاد محیط های یادگیری پویا و پرورش دانش آموزانی خلاق و مشارکت جو بینجامد.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، مشارکت دانش آموزان ، روش های یادگیری مشارکتی ، نقش معلم ، ساختارگرایی