آیا ربات ها جایگزین من می شوند؟ آینده شغل معلمی در عصر هوش مصنوعی

ظهور هوش مصنوعی (AI) و پیشرفت های خیره کننده در مدل های زبانی بزرگ و سیستم های یادگیری ماشین، موجی از نگرانی و در عین حال امید را در جوامع آموزشی ایجاد کرده است. سوال بنیادین این است که آیا این فناوری ها توانایی جایگزینی کامل معلمان انسانی را دارند یا خیر. این مقاله با بررسی ماهیت آموزش، تمایز بین “تدریس” به عنوان انتقال داده و “تربیت” به عنوان پرورش انسان، استدلال می کند که اگرچه هوش مصنوعی در شخصی سازی آموزش و مدیریت داده ها برتری دارد، اما فاقد هوش هیجانی، همدلی و درک زمینه های فرهنگی و اجتماعی است که اساس تعامل معلم و شاگرد را تشکیل می دهد. با ارجاع به نظریات پژوهشگران ایرانی، این مقاله نشان می دهد که نقش معلم از “انتقال دهنده دانش” به “تسهیل گر یادگیری” و “مربی توسعه دهنده مهارت های نرم” تغییر خواهد کرد. آینده آموزش نه در تقابل انسان و ماشین، بلکه در هم افزایی (Synergy) این دو نهفته است. در این مسیر، چالش های اخلاقی، زیرساختی و نیاز به بازنگری در برنامه های تربیت معلم در ایران مورد بحث قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:هوش مصنوعی ، آینده شغل معلمی ، تحول آموزش ، یادگیری ماشین ، تعامل انسان و ربات ، نظام آموزشی ایران ، شخصی سازی یادگیری ، اخلاق در فناوری ، مهارت های نرم ، تسهیل گری.