مدرسه پویا؛ از آموزش سنتی تا یادگیری فعال/

در عصر حاضر، تحولات سریع تکنولوژیک و تغییرات بنیادین در ساختارهای اجتماعی و اقتصادی، بازنگری در نظام های آموزشی را اجتناب ناپذیر کرده است. مدل های سنتی آموزش که بر پایه ی انتقال یک سویه دانش از معلم به دانش آموز و حفظ کردن مطالب استوار بودند، دیگر پاسخگوی نیازهای نسل جدید و بازار کار آینده نیستند. «مدرسه پویا» به عنوان پارادایمی نوین، تلاش می کند تا با گذار از انفعال به سوی «یادگیری فعال»، محیطی را فراهم آورد که در آن دانش آموزان به عنوان سازندگان دانش، و نه صرفا مصرف کنندگان آن، نقش آفرینی کنند. این مقاله به بررسی ابعاد مختلف مدرسه پویا، از مبانی نظری تا راهکارهای عملیاتی می پردازد و تفاوت های بنیادین آن با مدارس سنتی را تحلیل می کند. همچنین، نقش معلمان، دانش آموزان و محیط فیزیکی و روانی مدرسه در تحقق این هدف مورد واکاوی قرار می گیرد. با استناد به منابع بومی و پژوهش های انجام شده در ایران، چالش های پیش روی این گذار در نظام آموزشی کشور بررسی شده و راهکارهایی برای غلبه بر مقاومت های ساختاری و فرهنگی ارائه می شود. نتایج نشان می دهد که ایجاد مدرسه پویا نیازمند تغییر در نگرش های تربیتی، بازطراحی برنامه های درسی و توانمندسازی نیروی انسانی است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: مدرسه پویا ، یادگیری فعال ، آموزش سنتی ، برنامه درسی ، ساخت گرایی ، خلاقیت ، نظام آموزشی ایران.