دستیار هوشمند زبان آموزی: تحول در کلاس های زبان و ادبیات با ابزارهای پردازش متن

در دهه اخیر، ادغام هوش مصنوعی (AI) و پردازش زبان طبیعی (NLP) در حوزه های آموزشی، پارادایم های سنتی تدریس زبان و ادبیات را دستخوش دگرگونی های بنیادین کرده است. این مقاله با هدف بررسی نقش «دستیارهای هوشمند» در کلاس های درس، به واکاوی چگونگی ارتقای مهارت های زبانی و تحلیل متون ادبی توسط الگوریتم های پیشرفته می پردازد. برخلاف نرم افزارهای نسل اول که مبتنی بر قواعد صلب بودند، ابزارهای نوین قابلیت درک بافت، لحن و ظرافت های زبانی را دارا هستند. در این پژوهش، تاثیر این ابزارها بر شخصی سازی یادگیری، بازخورد آنی، تحلیل سبک شناسانه متون ادبی و تغییر نقش معلمان بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی نه به عنوان جایگزین، بلکه به عنوان یک «همکار شناختی» عمل کرده و فرصت های بی نظیری برای تعمیق سواد انتقادی و خلاقیت ادبی فراهم می آورد، هرچند چالش های اخلاقی و معرفت شناختی خاص خود را نیز به همراه دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، پردازش زبان طبیعی ، دستیار هوشمند آموزشی ، یادگیری تطبیقی ، نقد ادبی دیجیتال ، کلاس درس هوشمند ، سواد الگوریتمی.