نقش بازخوردهای توصیفی در بهبود عملکرد یادگیری در دانش آموزان

بازخورد یکی از مولفه های اساسی فرایند آموزش–یادگیری و از عناصر کلیدی ارزشیابی تکوینی به شمار می آید. در سال های اخیر، تاکید نظام های آموزشی از بازخوردهای نمره محور و قضاوتی به سوی بازخوردهای توصیفی معطوف شده است؛ بازخوردهایی که با تمرکز بر فرایند یادگیری، یادگیرنده را در شناخت وضعیت فعلی، تعیین مسیر پیشرفت و بهبود عملکرد یاری می دهند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش بازخوردهای توصیفی در بهبود عملکرد یادگیری دانش آموزان انجام شده است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با استفاده از منابع علمی و یافته های پژوهشی مرتبط انجام گرفت. نتایج نشان داد که بازخوردهای توصیفی تاثیر مثبت و معناداری بر بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش انگیزش درونی، تقویت خودتنظیمی و کاهش وابستگی دانش آموزان به نمره دارند. همچنین، این نوع بازخورد موجب ارتقای تعامل معلم و دانش آموز و ایجاد فضای یادگیری حمایتی و مشارکتی می شود. بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت که به کارگیری هدفمند بازخوردهای توصیفی نقش موثری در ارتقای کیفیت فرایند آموزش–یادگیری و دستیابی به یادگیری عمیق و معنادار ایفا می کند. ازاین رو، توجه به استفاده از این نوع بازخورد در برنامه ریزی های آموزشی و شیوه های ارزشیابی ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

بازخورد توصیفی ، ارزشیابی تکوینی ، عملکرد یادگیری ، خودتنظیمی ، انگیزش تحصیلی