مقایسه کارایی آموزش فردی و گروهی در ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان با نیازهای ویژه

: هدف اصلی این پژوهش ارزیابی و مقایسه تاثیر دو روش آموزش فردی و گروهی بر یادگیری دانش آموزان با نیازهای ویژه بود. این پژوهش با روش توصیفی-مروری و با استناد به یافته های پژوهش های معتبر داخلی و خارجی انجام شد. داده ها با بررسی مبانی نظری و پیشینه پژوهش در حوزه آموزش های ویژه جمع آوری و تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند که اگرچه آموزش فردی به دلیل انطباق پذیری با سرعت یادگیری و نیازهای خاص هر دانش آموز، در تقویت مهارت های پایه و اصلاح اختلالات ادراکی-حرکتی موثر است، اما آموزش گروهی و مشارکتی در ارتقای مهارت های اجتماعی و تعاملات همتا نقش برجسته تری ایفا می کند. نتایج حاکی از آن است که ترکیبی از هر دو روش با توجه به نوع نیاز و شرایط دانش آموز، بهترین نتایج را به همراه دارد. این مقاله در نهایت به ارائه راهکارهایی برای بهینه سازی برنامه های آموزشی برای این گروه از دانش آموزان می پردازد

کلیدواژه ها:

آموزش فردی ، آموزش گروهی ، دانش آموزان با نیازهای ویژه ، یادگیری ، مهارت های اجتماعی