هوش مصنوعی و آینده آموزش وپرورش: فرصت ها، چالش ها و الزامات تربیتی

هوش مصنوعی (AI) به عنوان یکی از تحولات بنیادین فناوری در قرن بیست و یکم، پتانسیل متحول ساختن تقریبا تمام جنبه های زندگی بشر، از جمله نظام های آموزش وپرورش را داراست. این مقاله علمی–پژوهشی با هدف بررسی جامع، تحلیلی و عمیق تاثیرات هوش مصنوعی بر آینده آموزش وپرورش، فرصت های نوظهور، چالش های اخلاقی و عملی، و الزامات تربیتی و سیاستی مورد نیاز برای ادغام موفقیت آمیز آن تدوین شده است. رویکرد پژوهش حاضر کیفی و مبتنی بر تحلیل اسناد (Document Analysis) است که با استفاده از ادبیات گسترده و مقالات علمی معتبر از جمله آثار Holmes et al., Luckin et al., OECD, UNESCO)) صورت گرفته است. نتایج نشان می دهد که هوش مصنوعی قابلیت ارائه آموزش های شخصی سازی شده در مقیاس وسیع، اتوماسیون وظایف اداری تکراری معلمان، و بهبود ابزارهای ارزیابی تطبیقی را دارد. با این حال، چالش هایی نظیر سوگیری الگوریتمی، حفظ حریم خصوصی داده ها، شکاف دیجیتال و نیاز به بازنگری در شایستگی های معلمی مطرح می شوند. در نهایت، تاکید می شود که موفقیت ادغام هوش مصنوعی نیازمند تدوین راهبردهای سیاستی شفاف، سرمایه گذاری در توسعه حرفه ای معلمان، و تمرکز بر پرورش مهارت های انسانی متمایز (مانند تفکر انتقادی، خلاقیت و هوش هیجانی) در کنار ابزارهای هوشمند است. این مقاله الزامات تربیتی ضروری برای هدایت این تحول به سمت سیستمی عادلانه تر، موثرتر و انسانی تر را ترسیم می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آینده آموزش وپرورش ، آموزش شخصی سازی شده ، چالش های اخلاقی ، شایستگی های معلمی ، سیاست گذاری آموزشی.