نقش ابزارهای هوشمند آموزشی در تحول تکالیف سنتی به فعالیت های یادگیری خودراهبر

ادغام ابزارهای هوشمند آموزشی در ساختار درسی، فراتر از یک تغییر تکنولوژیک، به معنای بازمهندسی تکالیف از "تکالیف اجباری" به "فعالیت های یادگیری خودراهبر" است. اهمیت این موضوع در آنجاست که در نظام های آموزشی نوین، هدف نهایی تنها انتقال دانش نیست، بلکه تجهیز دانش آموز به مهارت های فراشناختی است تا بتواند به تنهایی مسیر یادگیری خود را مدیریت کند. بیان مسئله اصلی در اینجا، ناکارآمدی تکالیف سنتی و ایستا است که اغلب بدون در نظر گرفتن سطح آمادگی فردی، برای همه دانش آموزان یکسان طراحی می شوند و تنها بر تکرار و حفظیات تمرکز دارند؛ امری که منجر به کاهش انگیزه و افزایش وابستگی یادگیرنده به معلم می گردد. ضرورت بهره گیری از ابزارهای هوشمند (مانند سیستم های یادگیری تطبیقی و پلتفرم های مبتنی بر هوش مصنوعی) از آن رو است که این فناوری ها با ارائه بازخوردهای آنی و شخصی سازی مسیر یادگیری، دانش آموز را در موقعیت تصمیم گیری قرار می دهند. ابزارهای هوشمند آموزشی با تحلیل نقاط قوت و ضعف فراگیر، تکالیفی را پیشنهاد می دهند که دقیقا در "منطقه تقریبی رشد" او قرار دارد؛ این امر باعث می شود دانش آموز به جای حل مکانیکی تمرینات، به پایش پیشرفت خود بپردازد و استراتژی های یادگیری اش را به صورت خودکار اصلاح کند. چالش بنیادین پژوهش حاضر، تبیین چگونگی گذار از "کنترل بیرونی معلم" به "نظم درونی دانش آموز" است، به گونه ای که ابزارهای هوشمند نه به عنوان راه میان بر برای رسیدن به جواب، بلکه به عنوان داربست هایی برای تقویت تفکر مستقل عمل کنند. در واقع، هدف نهایی این نوشتار تاکید بر این واقعیت است که تحول تکالیف سنتی به فعالیت های هوشمند، دانش آموز را به یک یادگیرنده خودراهبر تبدیل می کند که قادر است اهداف یادگیری را تعیین، منابع را شناسایی و بر کیفیت یادگیری خود نظارت نماید. این رویکرد، زیربنای تربیت شهروندانی است که در دنیای متغیر آینده، یادگیری را فرآیندی مداوم و آگاهانه می بینند و از ابزارهای دیجیتال برای توسعه فردی و حل مسائل پیچیده بهره می برند.

کلیدواژه ها:

ابزارهای هوشمند ، یادگیری خودراهبر ، تکالیف مدرن ، شخصی سازی یادگیری ، فراشناخت