نقش کیفیت روابط سازمانی در ارتقای ظرفیت جذب و مزیت رقابتی پایدار در شرکت های تولیدی

در فضای رقابتی امروز، توان نوآوری یکی از پایه های اصلی بقای سازمان ها محسوب می شود. ارتقای این توان تا حد زیادی وابسته به عواملی است که زمینه خلق و به کارگیری دانش را فراهم می کنند. در این پژوهش تاثیر سه مولفه سازمانی غیرمتمرکزسازی، مشارکت کارکنان و ظرفیت جذب—بر عملکرد نوآوری و پیامد نهایی آن، یعنی عملکرد کسب وکار، بررسی شده است. ظرفیت جذب، که بیانگر توان سازمان برای دریافت، بازآفرینی و بهره برداری از دانش جدید است، نقش کلیدی در تبدیل ایده های نو به محصولات و فرآیندهای ارزش آفرین دارد. این مطالعه با رویکرد پیمایشی و استفاده از پرسشنامه های معتبر اجرا شد و داده ها از میان کارکنان اداره کل واگن ها گردآوری شد. تحلیل نتایج نشان داد که هر سه عامل یادشده رابطه ای مثبت و معنادار با عملکرد نوآوری دارند و عملکرد نوآوری نیز مستقیما عملکرد کسب وکار را تقویت می کند. یافته ها بر اهمیت ساختارهای منعطف، مشارکت فعال کارکنان و تقویت سازوکارهای جذب دانش در بهبود نوآوری و رقابت پذیری سازمان ها تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

نوآوری ، ظرفیت جذب ، غیرمتمرکزسازی ، مشارکت کارکنان ، عملکرد نوآوری ، عملکرد کسب وکار.