عدالت آموزشی و هوش مصنوعی: آیا تکنولوژی شکاف طبقاتی دانش آموزان را پر می کند یا عمیق تر می سازد؟

ورود پرشتاب هوش مصنوعی (AI) به عرصه آموزش، نویدبخش تحولی بنیادین در پارادایم های یادگیری و تدریس بوده است. این فناوری با وعده “آموزش شخصی سازی شده برای همه”، پتانسیل آن را دارد که به عنوان یک ترازکننده بزرگ عمل کرده و دسترسی به منابع باکیفیت را دموکراتیک سازد. با این حال، شواهد و تحلیل های انتقادی حاکی از آن است که بدون نظارت دقیق و سیاست گذاری عدالت محور، هوش مصنوعی می تواند به مثابه یک شتاب دهنده نابرابری عمل کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی و انتقادی، تقاطع عدالت آموزشی و هوش مصنوعی را در هشت بعد مجزا بررسی می کند. از شکاف دیجیتال اولیه (دسترسی سخت افزاری) تا شکاف های نوین (سواد هوش مصنوعی و سوگیری های الگوریتمی)، چالش های اقتصادی ناشی از تجاری سازی آموزش و نقش متغیر معلمان در مناطق محروم مورد واکاوی قرار می گیرد. استدلال اصلی مقاله این است که تکنولوژی به خودی خود خنثی نیست و در بستر ساختارهای اجتماعی نابرابر، تمایل به بازتولید و حتی تشدید سلسله مراتب موجود دارد، مگر آنکه مداخلات آگاهانه ای برای بازتوزیع عادلانه “هوش مصنوعی” صورت گیرد.کلمات کلیدی

کلیدواژه ها:

عدالت آموزشی ، هوش مصنوعی ، شکاف دیجیتال ، نابرابری آموزشی ، یادگیری شخصی سازی شده ، سواد هوش مصنوعی ، سوگیری الگوریتمی ، سیاست گذاری آموزشی.