هوش مصنوعی و هوش هیجانی: آیا ماشین ها می توانند همدلی را به دانش آموزان آموزش دهند؟

در عصری که فناوری های دیجیتال تمام جنبه های زندگی بشر را درنوردیده اند، تلاقی «هوش مصنوعی» (AI) و «هوش هیجانی» (EI) به یکی از بحث برانگیزترین پارادایم های آموزشی تبدیل شده است. این مقاله به بررسی امکان پذیری، فرصت ها و چالش های استفاده از ماشین های هوشمند برای آموزش همدلی و مهارت های اجتماعی-هیجانی به دانش آموزان می پردازد. در حالی که هوش مصنوعی فاقد آگاهی و احساسات زیستی است، پیشرفت ها در حوزه «رایانش عاطفی» (Affective Computing) امکان تشخیص، تفسیر و شبیه سازی عواطف انسانی را فراهم کرده است. این پژوهش تحلیلی با واکاوی مبانی نظری، ابزارهای نوین، نقش معلم و چالش های اخلاقی، استدلال می کند که هوش مصنوعی می تواند به عنوان یک «آینه بازخورددهنده» و «تسهیل گر تمرین همدلی» عمل کند، اما هرگز نمی تواند جایگزین «همدلی اصیل انسانی» شود. یافته ها نشان می دهد که موفقیت در این حوزه مستلزم گذار از رویکرد جایگزینی به رویکرد ترکیبی (Hybird) است؛ جایی که ماشین داده های عاطفی را پردازش می کند و معلم انسانی معنا و بستر اخلاقی آن را فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی ، هوش هیجانی ، یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) ، همدلی مصنوعی ، رایانش عاطفی ، اخلاق فناوری ، آموزش و پرورش.