چالش های آموزش دستور زبان فارسی و راهکارهای آموزشی

آموزش دستور زبان فارسی به عنوان سنگ بنای تسلط بر زبان، همواره یکی از دغدغه های اصلی نظام آموزشی کشور بوده است. با وجود اهمیت بنیادین دستور زبان در ارتقای مهارت های چهارگانه زبان آموزی (خواندن، نوشتن، شنیدن و گفتن)، روش های سنتی آموزش غالبا با استقبال کم رنگ دانش آموزان و عدم درک عمیق مفاهیم همراه بوده است. این مقاله به بررسی جامع چالش های موجود در فرایند آموزش دستور زبان فارسی در مقاطع مختلف تحصیلی می پردازد. چالش ها در سه حوزه اصلی دسته بندی شده اند: ماهیت انتزاعی مفاهیم دستوری، روش های تدریس ناکارآمد و عدم انسجام محتوایی کتب درسی. در بخش اول، موانع ادراکی و شناختی دانش آموزان در مواجهه با قواعد انتزاعی بررسی می شود. در بخش دوم، نقد روش های رایج مبتنی بر حفظیات و تمرین های ایستا مورد توجه قرار می گیرد. سپس، راهکارهای آموزشی نوین و خلاقانه در راستای رویکردهای ارتباطی، مبتنی بر متن و روش های فعال تدریس ارائه می گردد. این راهکارها شامل استفاده از فناوری های نوین، رویکرد عملکردگرا (Task-Based Learning) و تلفیق دستور با متون ادبی و کاربردی است. هدف نهایی این پژوهش، ارائه یک چارچوب نظری-عملی برای معلمان است تا بتوانند آموزش دستور زبان را از یک کنش مکانیکی به یک فرایند معنابخش و کاربردی تبدیل کنند و در نهایت، کیفیت نگارش و درک متون فارسی دانش آموزان را بهبود بخشند. نتایج نشان می دهد که پذیرش رویکردهای فعال و مبتنی بر کاربرد، کلید غلبه بر رکود آموزشی در این حوزه است

کلیدواژه ها:

دستور زبان فارسی ، چالش های آموزشی ، روش های تدریس ، رویکرد ارتباطی ، کاربردگرایی ، تربیت معلم.