ارزیابی تاثیر واقعیت افزوده و مجازی در توسعه مهارت های معلمان

در عصر حاضر، ادغام فناوری های نوظهور در نظام های آموزشی به یک ضرورت اجتناب ناپذیر تبدیل شده است. در میان این فناوری ها، واقعیت افزوده (AR) و واقعیت مجازی (VR) به عنوان ابزارهایی قدرتمند، پتانسیل بالایی برای دگرگونی شیوه های سنتی تربیت معلم دارند. این مقاله با هدف بررسی و ارزیابی عمیق تاثیرات این دو فناوری بر توسعه مهارت های حرفه ای، پداگوژیکی و روان شناختی معلمان نگارش شده است. پژوهش حاضر با مرور ادبیات نظری و بررسی مطالعات تجربی، نشان می دهد که محیط های غوطه ورانه (Immersive Environments) امکان شبیه سازی کلاس درس، مدیریت رفتارهای چالش برانگیز دانش آموزان و تمرین روش های تدریس بدون ریسک واقعی را فراهم می آورند. یافته ها حاکی از آن است که استفاده از این فناوری ها نه تنها منجر به افزایش دانش محتوایی تکنولوژیک (TPACK) در معلمان می شود، بلکه مهارت های نرم آن ها نظیر همدلی، تصمیم گیری در لحظه و مدیریت بحران را نیز ارتقا می بخشد. با این حال، چالش هایی نظیر زیرساخت های فنی، هزینه های اقتصادی و نیاز به سواد دیجیتال پیشرفته، موانعی بر سر راه پیاده سازی گسترده این فناوری ها در ایران هستند. این مقاله ضمن تحلیل این موانع، راهکارهایی را برای ادغام موثر AR و VR در برنامه درسی دانشگاه های فرهنگیان و مراکز تربیت معلم ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:واقعیت مجازی ، واقعیت افزوده ، تربیت معلم ، توسعه حرفه ای ، شبیه سازی آموزشی ، مهارت های پداگوژیکی ، تکنولوژی آموزشی ، ایران.