اثر ترکیب یادگیری معکوس و ارزشیابی تکوینی بر مشارکت کلاسی

در هزاره سوم، نظام های آموزشی با عبور از رویکردهای رفتارگرایانه و معلم محور، به سمت پارادایم های ساختن گرایانه و دانشجو محور حرکت کرده اند. یکی از چالش های اساسی در کلاس های درس سنتی، انفعال فراگیران و سطح پایین مشارکت کلاسی است که مانع از یادگیری عمیق و پایدار می شود. این مقاله با هدف بررسی اثر سینرژیک (هم افزایی) دو راهبرد نوین، یعنی «یادگیری معکوس» و «ارزشیابی تکوینی»، بر افزایش مشارکت کلاسی تدوین شده است. یادگیری معکوس با انتقال آموزش مستقیم به فضای خارج از کلاس، زمان کلاس را برای تعاملات سطح بالا آزاد می کند و ارزشیابی تکوینی با ارائه بازخورد مستمر، مسیر یادگیری را اصلاح می نماید. استدلال اصلی این پژوهش آن است که ترکیب این دو مولفه، با کاهش اضطراب، افزایش آمادگی پیش از کلاس و ایجاد حلقه های بازخورد، بستری امن و محرک برای مشارکت فعالانه (شناختی، رفتاری و عاطفی) فراهم می آورد. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که ادغام ارزشیابی تکوینی در ساختار کلاس معکوس، نه تنها مسئولیت پذیری فراگیران را تضمین می کند، بلکه کیفیت مشارکت را از سطح پاسخ های سطحی به تحلیل های انتقادی ارتقا می دهد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: یادگیری معکوس ، ارزشیابی تکوینی ، مشارکت کلاسی ، یادگیری فعال ، بازخورد آموزشی ، ساختن گرایی