نقش فناوری آموزشی در کاهش یا بازتولید نابرابری های آموزشی

فناوری آموزشی در جهان معاصر به عنوان شمشیری دو لبه شناخته می شود که از یک سو پتانسیل دموکراتیک کردن آموزش و دسترسی همگانی به منابع باکیفیت را دارد و از سوی دیگر، می تواند به ابزاری برای تعمیق شکاف های طبقاتی و بازتولید نابرابری های اجتماعی تبدیل شود. این مقاله با هدف واکاوی نقش دوگانه فناوری در نظام آموزشی، به بررسی ابعاد جامعه شناختی و تربیتی این پدیده می پردازد. با تمرکز بر مفهوم «شکاف دیجیتالی» و عبور از سطح دسترسی فیزیکی به سطح مهارت و کاربری، استدلال می شود که صرف ورود ابزار فناورانه بدون زیرساخت های پداگوژیک و عدالت محور، منجر به تشدید نابرابری می شود. در این پژوهش با استناد به نظریات انتقادی و کارکردگرایی و بررسی بافت آموزشی ایران، نشان داده می شود که متغیرهایی نظیر سرمایه فرهنگی خانواده، سواد دیجیتال معلمان و زیرساخت های اقتصادی مناطق، تعیین کننده نهایی نقش فناوری (کاهنده یا افزاینده نابرابری) هستند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: فناوری آموزشی ، عدالت آموزشی ، شکاف دیجیتال ، بازتولید نابرابری ، جامعه شناسی آموزش و پرورش ، ایران.