یادگیری مبتنی بر وظیفه (Task-Based Learning) در آموزش زبان انگلیسی: یک تجربه ی کلاسی

در دهه های اخیر، پارادایم آموزش زبان انگلیسی از روش های سنتی معلم محور و مبتنی بر ساختار، به سوی رویکردهای ارتباطی و معناگرا تغییر جهت داده است. یکی از برجسته ترین این رویکردها، یادگیری مبتنی بر وظیفه یا Task-Based Learning (TBL) است که واحد اصلی برنامه ریزی درسی و آموزش را “وظیفه” یا “تکلیف” قرار می دهد، نه ساختارهای دستوری جداگانه. در این رویکرد، زبان آموزان با درگیر شدن در فعالیت های معنادار که نیازمند استفاده از زبان برای رسیدن به یک هدف مشخص غیرزبانی است، زبان را فرا می گیرند. مقاله حاضر با هدف بررسی عمیق مبانی نظری و عملی TBL و ارائه یک تجربه کلاسی واقعی در بستر آموزش زبان در ایران نگارش شده است. این پژوهش ضمن تشریح چارچوب های اجرایی جین ویلیس (Jane Willis) و الیس (Ellis)، به تاثیر این روش بر مهارت های ارتباطی، انگیزش و استقلال زبان آموزان می پردازد. همچنین، با استناد به ۱۰ منبع معتبر از پژوهشگران ایرانی، چالش های پیاده سازی این روش در کلاس های ایران (از جمله محدودیت های زمانی، فرهنگ آزمون محور و سطوح ناهمگون زبانی) مورد تحلیل قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که اگرچه اجرای TBL در ایران با موانع اجرایی روبروست، اما تطبیق هوشمندانه آن می تواند منجر به روانی کلام (Fluency) و درک عمیق تر زبان شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: یادگیری مبتنی بر وظیفه (TBL) ، آموزش زبان انگلیسی ، رویکرد ارتباطی ، تجربه کلاسی ، آموزش زبان در ایران ، طراحی تکلیف ، تعامل کلاسی.