بررسی تاثیر روایت گری قرآنی بر درک مفاهیم قرآن در دانش آموزان

قرآن کریم به عنوان کتاب هدایت، از روش های گوناگونی برای انتقال مفاهیم عالی الهی و انسانی بهره برده است که یکی از برجسته ترین و پرکاربردترین آن ها، روش «قصه گویی» یا «روایت گری» است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر این شیوه بر میزان درک، یادگیری و درونی سازی مفاهیم قرآنی در دانش آموزان انجام شده است. روایت گری قرآنی با درگیر کردن قوه تخیل، عواطف و تفکر انتزاعی دانش آموزان، بستری را فراهم می کند که مفاهیم پیچیده ی اعتقادی، اخلاقی و فقهی از حالت خشک و دستوری خارج شده و به تجربه ای ملموس و قابل درک تبدیل شوند. یافته های تحلیلی نشان می دهد که استفاده از ساختار روایی قرآن (شامل شخصیت پردازی، دیالوگ، تعلیق و گره گشایی) می تواند انگیزه یادگیری را افزایش داده، تفکر انتقادی را تقویت کند و موجب ماندگاری عمیق تر آموزه ها در حافظه بلندمدت گردد. این مقاله ضمن تبیین مبانی نظری قصه های قرآنی، راهکارهای عملی برای معلمان جهت پیاده سازی این رویکرد در نظام آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: روایت گری ، قصه های قرآن ، درک مفاهیم ، آموزش و پرورش ، دانش آموزان ، تربیت دینی ، روانشناسی یادگیری.