مقایسه تربیت دینی حافظه محور و تربیت دینی مسئله محور در دانش آموزان

تربیت دینی به عنوان یکی از ارکان بنیادین نظام های آموزشی، همواره با چالش انتخاب رویکرد مناسب برای انتقال مفاهیم اعتقادی، اخلاقی و فقهی به نسل نوخاسته مواجه بوده است. این مقاله به بررسی و مقایسه دو پارادایم اصلی در این حوزه، یعنی «تربیت دینی حافظه محور» و «تربیت دینی مسئله محور» می پردازد. رویکرد حافظه محور که ریشه در سنت های مکتب خانه ای و دیدگاه های رفتارگرایانه دارد، بر انباشت اطلاعات، حفظ متون مقدس و اطاعت محض بدون پرسشگری تاکید می ورزد. در مقابل، رویکرد مسئله محور با الهام از نظریات سازنده گرایی و تاکیدات قرآن کریم بر تعقل و تفکر، دین را به عنوان پاسخی برای چالش های وجودی و مسائل روزمره دانش آموز معرفی می کند. در این پژوهش تحلیلی، با واکاوی مبانی نظری، روش های تدریس، نقش معلم و دانش آموز و شیوه های ارزشیابی در هر دو رویکرد، استدلال می شود که اگرچه حافظه نقش مقدماتی در یادگیری دارد، اما توقف در آن منجر به شکل گیری دین داری سطحی و شکننده می شود. در سوی دیگر، تربیت مسئله محور منجر به درونی سازی ارزش ها، تقویت هویت دینی و توانمندسازی دانش آموزان در مواجهه با شبهات دنیای مدرن می گردد. نتایج نشان می دهد که گذار از حافظه محوری به مسئله محوری نیازمند تحول در برنامه های درسی، تربیت معلم و فرهنگ مدارس است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: تربیت دینی ، حافظه محوری ، رویکرد مسئله محور ، تفکر انتقادی ، هویت دینی ، دانش آموزان ، نظام آموزشی.