نسل آلفا و فروپاشی الگوی سنتی تدریس در ابتدایی

نظام های آموزشی در سراسر جهان، و به طور خاص در ایران، با پدیده ای نوظهور و چالش برانگیز مواجه هستند: ورود «نسل آلفا» به مدارس ابتدایی. این نسل که فرزندان هزاره سوم و متولدین سال ۲۰۱۰ به بعد هستند، نخستین نسلی محسوب می شوند که تمام زندگی خود را در عصر هوش مصنوعی، اینترنت اشیاء و شبکه های اجتماعی گذرانده اند. پژوهش حاضر به بررسی شکاف عمیق میان ویژگی های شناختی، رفتاری و یادگیری این نسل با الگوهای سنتی تدریس (معلم محور و حافظه مدار) می پردازد. استدلال اصلی این مقاله آن است که الگوی سنتی که بر پایه مدل کارخانه ای آموزش بنا شده، نه تنها برای این نسل کارآمد نیست، بلکه می تواند منجر به سرخوردگی تحصیلی و افت کیفیت یادگیری شود. با استناد به دیدگاه های صاحب نظران ایرانی در حوزه علوم تربیتی و روانشناسی یادگیری، این مقاله لزوم گذار به رویکردهای نوین همچون کلاس معکوس، گیمیفیکیشن و یادگیری شخصی سازی شده را تبیین می کند. نتایج نشان می دهد که بقای سیستم آموزشی در ایران منوط به بازتعریف نقش معلم از «انتقال دهنده دانش» به «تسهیل گر یادگیری» و ادغام هوشمندانه فناوری در تار و پود برنامه درسی است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: نسل آلفا ، آموزش ابتدایی ، روش تدریس سنتی ، تکنولوژی آموزشی ، روانشناسی یادگیری ، تحول بنیادین ، گیمیفیکیشن ، هوش مصنوعی در آموزش ، برنامه درسی ایران.