بررسی تاثیر «قدرت داستان گویی دانش آموز محور» بر انگیزش یادگیری در کلاس های عمومی

در چشم انداز آموزشی نوین، گذار از رویکردهای معلم محور به شیوه های دانش آموز محور، پارادایم های تربیتی را دگرگون ساخته است. یکی از کارآمدترین و در عین حال مغفول مانده ترین راهبردها در این زمینه، بهره گیری از «داستان گویی دانش آموز محور» است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر واگذاری تریبون روایتگری به دانش آموزان بر انگیزش تحصیلی و یادگیری عمیق در کلاس های عمومی (علوم، ریاضیات، تاریخ و ادبیات) تدوین شده است. استدلال اصلی مقاله بر این پایه استوار است که داستان گویی نه صرفا یک ابزار سرگرمی، بلکه یک سازوکار شناختی پیچیده برای معناسازی است. زمانی که دانش آموز از جایگاه شنونده منفعل به مقام راوی فعال ارتقا می یابد، درگیر فرایندهای عالی شناختی نظیر سازماندهی اطلاعات، تخیل خلاق و بازسازی تجربه می شود. این نوشتار در هشت بخش مجزا، مبانی عصب شناختی و روان شناختی داستان گویی، نقش آن در ارضای نیازهای بنیادین روان شناختی (خودمختاری، شایستگی و ارتباط)، و راهکارهای عملیاتی سازی آن در دروس غیرتوصیفی را واکاوی می کند. نتایج نشان می دهد که داستان گویی دانش آموز محور با فعال سازی همزمان شناخت و هیجان، منجر به افزایش معنادار انگیزش درونی، کاهش اضطراب کلاسی و بهبود ماندگاری اطلاعات در حافظه بلندمدت می گردد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: داستان گویی دانش آموز محور ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری سازنده گرا ، روایت گری آموزشی ، پداگوژی نوین.