آموزش مبتنی بر همدلی؛ راهی برای کاهش تعارض در کلاس

در چشم انداز آموزشی قرن بیست ویکم، مدارس با چالش های فزاینده ای در زمینه مدیریت رفتار، خشونت کلامی و فیزیکی، و گسست روابط میان فردی مواجه هستند. رویکردهای سنتی انضباطی که عمدتا بر تنبیه و کنترل بیرونی متمرکز بوده اند، نه تنها در کاهش پایدار این تعارضات ناکام مانده اند، بلکه گاه به تشدید چرخه خشونت و بیگانگی دانش آموزان انجامیده اند. مقاله حاضر با طرح مفهوم «آموزش مبتنی بر همدلی»، پارادایمی نوین را پیشنهاد می کند که در آن همدلی نه به عنوان یک فضیلت اخلاقی صرف، بلکه به عنوان یک مهارت شناختی و عاطفی قابل آموزش و یک استراتژی مدیریتی کارآمد مورد واکاوی قرار می گیرد. این نوشتار در قالب ۸ بخش مجزا و به هم پیوسته، ابتدا به مبانی عصب شناختی همدلی و نقش نورون های آینه ای می پردازد، سپس ریشه های روان شناختی تعارض در کلاس را تحلیل می کند. در ادامه، نقش معلم به عنوان «رهبر همدل»، راهکارهای پیشگیرانه (مانند سواد عاطفی)، و استراتژی های مداخله گر (مانند عدالت ترمیمی) بررسی می شوند. همچنین ادغام همدلی در برنامه درسی و چالش های سیستمی پیش رو مورد بحث قرار می گیرد. هدف نهایی، تبیین این واقعیت است که کلاس های درس همدلانه، محیط هایی امن برای یادگیری عمیق هستند که در آن ها تعارض نه سرکوب، بلکه مدیریت و به فرصتی برای رشد تبدیل می شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش مبتنی بر همدلی ، مدیریت تعارض ، عدالت ترمیمی ، سواد عاطفی ، اتمسفر کلاس درس ، روابط معلم و دانش آموز ، یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL).