ارزیابی مشکلات و پیامدهای عملی اجرای ارزشیابی توصیفی در آموزش ابتدایی ایران

علی رغم اینکه سال هاست از سوی صاحب نظران و نویسندگان، بر نظام ارزشیابی پیشرفت تحصیلی کشورمان، نقدهایی وارد می شود،اما این، از طرح الگوها و نظریه های جدید در حوزه ارزشیابی تحصیلی مدت زمان زیادی نمی گذرد. دهه هفتاد، دهه ای است که به دلیل انتشار نتایج آزمونهای بین المللی تیمزنگاه سیاست گذاران و صاحب نظران، متوجه اهمیت نظام سنجش و ارزشیابی پیشرفت تحصیلی گردید. در این زمان بود که نظریه های جدید ارزشیابی پیشرفت تحصیلی به نحو گسترده ای درمحافل تربیتی، طرح و مورد بحث و کاربرد قرار گرفت. تصویب آیین نامه امتحانات دونوبته با رویکرد ارزشیابی مستمر درمیانه دهه هفتاد، نشان از این واقعیت است که بعد از سالها نظام آموزشی با دیدگاه ها ی جدید آشنا می شود. در راستای این دیدگاه های جدید الگوی ارزشیابی کیفی توصیفی در ادامه تحولات ارزشیابی پیشرفت تحصیلی و به دنبال گسترش ارزشیابی مستمر از آغاز دهه هشتاد مورد توجه قرار گرفت. هم اکنون نیز این این رویکرد ارزشیابی پیشرفت تحصیلی در مبانی نظری سندتحول در بخش رهنامه نظام تربیت رسمی و عمومی و در سند تحول بنیادین و سند برنامه درسی ملی مورد عنایت قرار گرفته است. اما شواهد و تجارب نشان می دهد که موانع بی شماری در مسیر استقرار این رویکرد ارزشیابی بوده و هست . در این مقاله با تحلیل اسناد و مدارک علمی موجود در این زمینه ضمن بررسی چالش ها ی شناسایی شده به شناسایی چالشی دیگر و ارائه ایده ای برای استقرار بهتر و منطقی تر این رویکرد از منظری متفاوت مطرح پرداخته می شود.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی ، توصیفی ، آموزش ، ابتدایی ، ایران