تاثیر بهره مندی از فضای سبز مدرسه بر رفاه روانی و رفتار دانش آموزان

در عصر شهرنشینی شتابان و تراکم جمعیت، مدارس به عنوان زیست بوم دوم کودکان و نوجوانان، نقش حیاتی در شکل دهی به سلامت روان آن ها ایفا می کنند. با این حال، بسیاری از محیط های آموزشی به فضاهای بتنی و عاری از طبیعت تبدیل شده اند. این مقاله به بررسی عمیق تاثیر فضای سبز مدارس بر رفاه روانی، کاهش استرس، عملکرد شناختی و الگوهای رفتاری دانش آموزان می پردازد. با تکیه بر نظریه “بازسازی توجه” (ART) و فرضیه “بیوفیلیا”، استدلال می شود که تماس با طبیعت نه یک کالای لوکس، بلکه یک ضرورت بیولوژیک برای مغز در حال رشد است. یافته ها نشان می دهد که وجود درختان، باغچه ها و مناظر طبیعی در محیط مدرسه، همبستگی معناداری با کاهش پرخاشگری، بهبود تمرکز، تقویت مهارت های اجتماعی و ارتقای تاب آوری دارد. همچنین، مکانیسم های فیزیولوژیک این تاثیرات، از جمله تعدیل سطح کورتیزول و فعالیت سیستم عصبی پاراسمپاتیک مورد بحث قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: فضای سبز آموزشی ، روانشناسی محیطی ، رفاه روانی دانش آموزان ، نظریه بازسازی توجه ، کاهش پرخاشگری ، معماری منظر مدارس