مدیریت زمان، نشاط کلاس و موفقیت تحصیلی

این مطالعه به بررسی رابطه بین مدیریت زمان، نشاط کلاس و موفقیت تحصیلی می پردازد و مدل میانی میانجی گری نشاط کلاس در رابطه بین مدیریت زمان و موفقیت تحصیلی را با رویکردی کمی-همبستگی و مدل های معادله ساختاری آزمون می کند. هدف اصلی بررسی این است که آیا مدیریت زمان می تواند از طریق بهبود نشاط کلاس، به ارتقای نتایج تحصیلی منجر شود و اینکه این اثر در چه اندازه و با چه سازوکارهایی تبیین می شود. جامعه پژوهش شامل دانش آموختگان دانشگاهی و فراگیران دوره های آموزشی مختلف بود و نمونه به روایت دقیق ۳۵۰ نفر انتخاب شد. ابزار اصلی پژوهش پرسشنامه ای سه قطبی بود که زمان بندی یادگیری، نشاط کلاس و شاخص های موفقیت تحصیلی را اندازه گیری می کرد و ثبات روایی آن از طریق تحلیل های اعتبار سازه و پایایی با استفاده از آلفای کرونباخ و فاکتور تاییدی بررسی شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس هم زمان و مدل های معادله های ساختاری (SEM) تحلیل شدند تا روابط مستقیم و غیرمستقیم بین سازه ها روشن گردد. یافته ها نشان می دهد که مدیریت زمان با نشاط کلاس رابطه مثبتی دارد و نشاط کلاس نیز با موفقیت تحصیلی رابطه ای قوی دارد. به ویژه، مسیر میانجی گری نشاط کلاس در مدل رابطه بین مدیریت زمان و موفقیت تحصیلی به طور معناداری تایید شد و مقدار اثر غیرمستقیم برابر با حدود ۰.۱۲ بود. این یافته ها، با توجه به شاخص های سازه ای مدل، از پایداری خوبی برخوردار است و شاخص های برازش مدل ساختاری نشان می دهد که مدل پیشنهادی از برازش مناسبی برخوردار است (CFI ≈ .۹۵، RMSEA ≈ .۰۵، SRMR ≈ .۰۴). نتیجه گیری اصلی این است که طراحی و اجرای مداخلات آموزشی با تمرکز بر مهارت های مدیریت زمان در کلاس و ایجاد محیطی فعال و مشارکتی می تواند به ارتقای انگیزش، مشارکت و در نهایت بهبود نتایج تحصیلی منجر شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، نشاط کلاس ، موفقیت تحصیلی ، یادگیری تنظیم شده.