تاثیر سبک مدیریت کلاس و مهارت های ارتباطی آموزگاران بر مشارکت اولیا در امور مدرسه

پژوهش حاضر با رویکرد مروری و کتابخانه ای به بررسی تاثیر سبک مدیریت کلاس و مهارت های ارتباطی آموزگاران بر مشارکت اولیا در امور مدرسه پرداخته است. مشارکت والدین در امور مدرسه، به عنوان یکی از مولفه های کلیدی اثربخشی آموزشی و تربیتی، نه فقط به نگرش و تمایل خود والدین، که به شدت تحت تاثیر سبک مدیریت کلاس و مهارت های ارتباطی آموزگاران قرار دارد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که سبک مدیریت کلاس، طیفی از رویکردهای اقتدارگرایانه تا آسان گیرانه و اقتدارمنشانه را شامل می شود و سبک مدیریت کلاس درست، سبکی است که با ایجاد تعادل میان کنترل و حمایت، نظم و انعطاف، و انتظارات بالا و احترام به استقلال یادگیرنده، فضایی امن، پیش بینی پذیر و در عین حال مشارکت جویانه در کلاس ایجاد می کند. آموزگارانی که از این سبک مدیریتی بهره می گیرند، با والدین نیز به شیوه ای محترمانه، شفاف و مشارکت جو تعامل می کنند و زمینه را برای جلب اعتماد و همراهی آنان فراهم می آورند. مهارت های ارتباطی آموزگاران نیز در پنج بعد اصلی شامل مهارت های کلامی (شفاف گویی، گوش دادن فعال، پرسش گری موثر)، مهارت های غیرکلامی (تماس چشمی، لحن صدا، زبان بدن)، مهارت های همدلی و درک متقابل، مهارت های حل تعارض و مذاکره، و مهارت های ارتباطی با گروه های خاص (والدین کم سواد، بدبین، پرتوقع) قابل تحلیل است. این مهارت ها از طریق پنج مکانیسم اصلی ایجاد اعتماد و احترام متقابل، کاهش اضطراب و مقاومت والدین، شفاف سازی انتظارات و مسئولیت ها، ایجاد احساس ارزشمندی و مشارکت جویی، و حل موثر تعارضات و سوءتفاهم ها، به افزایش کمیت و کیفیت مشارکت والدین منجر می شوند. مرور نظام مند منابع، چالش ها و موانع متعددی را در مسیر مشارکت والدین در نظام آموزشی ایران آشکار می سازد که ریشه در عوامل فرهنگی، ساختاری و نگرشی دارد. در پایان، بر اساس یافته های نظری، دلالت هایی برای توانمندسازی آموزگاران، بازنگری در برنامه های درسی تربیت معلم، اصلاح ساختارها و فرآیندهای ارتباطی مدرسه با خانواده، و طراحی برنامه های مشارکت محور ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

سبک مدیریت کلاس ، مهارت های ارتباطی آموزگار ، مشارکت اولیا ، امور مدرسه