کنترل داده ها و قدرت: بررسی ممنوعیت انتشار آمار فقردرآمریکا

کنترل داده ها در جوامع مدرن به یکی از مهم ترین ابزارهای اعمال قدرت تبدیل شده است؛ ابزاری که نه تنها بر سیاست گذاری عمومی اثر می گذارد، بلکه مرزهای آگاهی شهروندان را نیز شکل می دهد. در سال های اخیر، بحث درباره محدودیت یا توقف انتشار آمار رسمی فقر در ایالات متحده، نمونه ای برجسته از این پیوند میان داده و قدرت بوده است. این مقاله با رویکردی انتقادی به بررسی پیامدهای سیاسی، اجتماعی و معرفتی ممنوعیت یا محدودسازی انتشار آمار فقر در آمریکا می پردازد و نشان می دهد که چگونه چنین اقداماتی می تواند ساختارهای نابرابری را پنهان، بازتولید یا حتی تشدید کند.تحلیل مقاله بر این فرض استوار است که داده های عمومی، به ویژه در حوزه فقر، نقش اساسی در شفافیت حکمرانی، پاسخ گویی دولت و امکان مداخله علمی و مدنی دارند. حذف یا محدودسازی این داده ها، نه تنها مانع ارزیابی دقیق سیاست های رفاهی می شود، بلکه امکان نقد ساختارهای اقتصادی و اجتماعی را نیز کاهش می دهد. از منظر نظری، این وضعیت را می توان در چارچوب «قدرت دانایی» فوکو و همچنین نظریه های انتقادی درباره «سیاست گذاری مبتنی بر شواهد» تحلیل کرد؛ جایی که کنترل جریان اطلاعات به معنای کنترل روایت های مسلط درباره موفقیت یا شکست سیاست هاست.یافته های این پژوهش نشان می دهد که توقف انتشار آمار فقر، پیامدهایی فراتر از یک تصمیم اداری دارد: این اقدام می تواند به تضعیف نهادهای پژوهشی، کاهش مشارکت مدنی، محدودسازی رسانه ها و ایجاد تصویری غیرواقعی از وضعیت اقتصادی منجر شود. در نهایت، مقاله استدلال می کند که شفافیت داده ها نه یک انتخاب سیاسی، بلکه یک ضرورت دموکراتیک است؛ ضرورتی که بدون آن، امکان نظارت عمومی، عدالت اجتماعی و سیاست گذاری موثر به شدت آسیب می بیند.

کلیدواژه ها:

سیاست های آماری ، فقروناامنی غذایی ، شفافیت داده ها ، حکمرانی