آموزش مثبت اندیشی مبتنی بر تعامل فردی و گروهی و تاثیر آن بر کاهش تنش های اجتماعی و روانی مدرسه؛ چالش ها و فرصت ها

آموزش مثبت اندیشی به عنوان یک رویکرد روانشناختی نوین، توانایی ارتقای سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان را دارد و می تواند نقش موثری در کاهش تنش ها و فشارهای روانی مدارس ایفا کند. هدف این مطالعه مروری، بررسی تاثیر آموزش مثبت اندیشی مبتنی بر تعامل فردی و گروهی بر کاهش تنش های روانی و اجتماعی دانش آموزان و ارتقای مهارت های هیجانی و اجتماعی آنان بوده است. پژوهش حاضر به روش مروری انجام شد و مطالعات داخلی مرتبط با آموزش مهارت های مثبت اندیشی، همدلی، سازگاری اجتماعی و مدیریت هیجانات مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل نتایج نشان داد که آموزش مثبت اندیشی، چه به صورت فعالیت های فردی مانند دفتر شکرگزاری و تمرین خودبخشایشگری و چه به صورت فعالیت های گروهی شامل تمرین های همدلی و تعامل گروهی، توانسته است اضطراب اجتماعی دانش آموزان را کاهش دهد، سازگاری اجتماعی و توانایی مدیریت هیجانات آنان را تقویت کند و سرمایه روانشناختی شامل تاب آوری، امید و خودکارآمدی را افزایش دهد.نتایج نشان می دهند که اجرای برنامه های آموزشی مثبت اندیشی در مدارس موجب ایجاد محیط حمایتی و انگیزشی می شود که به ارتقای شادکامی، کیفیت یادگیری و روابط میان فردی سالم دانش آموزان کمک می کند. همچنین، مشارکت والدین و آموزش معلمان و مشاوران، اثرات این برنامه ها را افزایش می دهد و زمینه را برای تقویت مهارت های فردی و اجتماعی دانش آموزان فراهم می سازد. ترکیب فعالیت های فردی و گروهی بیشترین اثربخشی را ایجاد می کند و اجرای مستمر این برنامه ها اثرات بلندمدتی بر سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان دارد.با توجه به اهمیت کاهش تنش های روانی و اجتماعی و ارتقای توانمندی های روانشناختی، پیشنهاد می شود برنامه های آموزش مثبت اندیشی به صورت منسجم و پایدار در مدارس اجرا شوند و معلمان، والدین و مشاوران در اجرای آن مشارکت فعال داشته باشند.

کلیدواژه ها:

آموزش مثبت اندیشی ، تعامل فردی و گروهی ، تنش های روانی ، سلامت اجتماعی ، مهارت های هیجانی