بررسی رویکردهای نوین آموزش و یادگیری در نظام های آموزشی معاصر

تحولات شتابان اجتماعی، فناورانه و معرفتی در دهه های اخیر، نظام های آموزشی معاصر را با ضرورت بازاندیشی در رویکردهای آموزش و یادگیری مواجه ساخته است. این مقاله با هدف تبیین، تحلیل و ارزیابی رویکردهای نوین آموزش و یادگیری و بررسی ظرفیت ها و پیامدهای آن ها برای ارتقای کیفیت نظام های آموزشی انجام شده است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور مقالات معتبر علمی است. در این چارچوب، ابتدا مبانی نظری و مفهومی رویکردهای نوین آموزش و یادگیری مورد واکاوی قرار گرفته و سپس مهم ترین الگوهای یادگیرنده محور، نقش فناوری های نوین آموزشی، شیوه های نوین ارزشیابی و تغییر نقش معلمان و یادگیرندگان تحلیل شده است. یافته های مقاله نشان می دهد که رویکردهای نوین، با تاکید بر یادگیری فعال، مشارکتی، معنادار و خودراهبر، زمینه ساز افزایش انگیزش، تعمیق یادگیری و تقویت مهارت های تفکر انتقادی در یادگیرندگان هستند. همچنین، استفاده هدفمند از فناوری های آموزشی و همسوسازی ارزشیابی با اهداف یادگیری، نقش مهمی در اثربخشی این رویکردها ایفا می کند. نتایج حاکی از آن است که تحقق موفق رویکردهای نوین آموزشی مستلزم فراهم سازی زیرساخت های نهادی، توانمندسازی معلمان، اصلاح برنامه های درسی و حمایت سیاست گذاران آموزشی است. در مجموع، این مقاله بر ضرورت گذار آگاهانه و نظام مند از الگوهای سنتی به رویکردهای نوین آموزش و یادگیری به منظور پاسخ گویی به نیازهای آموزشی جوامع معاصر تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

رویکردهای نوین آموزشی ، یادگیری یادگیرنده محور ، نظام های آموزشی معاصر ، فناوری آموزشی ، ارزشیابی یادگیری