اثر سبک های دلبستگی معلمان بر کیفیت تعامل آموزشی

هدف مقاله حاضر بررسی اثر سبک های دلبستگی معلمان بر کیفیت تعامل آموزشی و تبیین نقش مولفه های هیجانی و ارتباطی در فرآیند یاددهی–یادگیری است. تعامل آموزشی به عنوان یکی از ارکان اساسی آموزش اثربخش، تحت تاثیر ویژگی های شخصیتی و عاطفی معلمان قرار دارد و سبک دلبستگی آنان می تواند کیفیت این تعامل را به طور معناداری شکل دهد. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور مقالات معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. در این چارچوب، مفاهیم نظری دلبستگی، انواع سبک های دلبستگی و پیامدهای آن ها در روابط حرفه ای معلم و دانش آموز مورد تحلیل قرار گرفته و ارتباط آن ها با مولفه های کیفیت تعامل آموزشی، از جمله حمایت عاطفی، امنیت روانی، همدلی، بازخورددهی موثر و مدیریت کلاس بررسی شده است. نتایج تحلیل ها نشان می دهد معلمانی که از سبک دلبستگی ایمن برخوردارند، تعاملات آموزشی سازنده تری برقرار می کنند، فضای عاطفی مثبت تری در کلاس ایجاد می نمایند و زمینه مشارکت فعال و انگیزش تحصیلی دانش آموزان را فراهم می سازند. در مقابل، سبک های دلبستگی ناایمن می توانند به بروز تعاملات سرد، کنترل گرانه یا ناپایدار منجر شوند و کیفیت ارتباط آموزشی را کاهش دهند. یافته ها همچنین بر اهمیت توجه به شایستگی های هیجانی و ارتباطی معلمان در برنامه های تربیت و توانمندسازی حرفه ای تاکید دارند و نشان می دهند ارتقای آگاهی معلمان نسبت به سبک دلبستگی خود می تواند نقش مهمی در بهبود کیفیت آموزش و یادگیری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، تعامل آموزشی ، معلم ، روابط معلم و دانش آموز ، کیفیت آموزش