گسست میان آموزش شیمی و زندگی روزمره: تحلیلی از تجربه زیسته دانش آموزان در کلاس شیمی

گسست میان آموزش شیمی مدرسه ای و زندگی روزمره دانش آموزان یکی از چالش های اساسی نظام های آموزشی معاصر است که پیامدهای آن در کاهش انگیزش، بی معنایی یادگیری و نگرش منفی نسبت به علم شیمی آشکار می شود. هدف این مقاله تحلیل علل و ابعاد این گسست با تمرکز بر تجربه زیسته دانش آموزان در کلاس شیمی و تبیین پیامدهای تربیتی آن است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور مقالات معتبر علمی انجام شده و تلاش دارد با ترکیب یافته های نظری و پژوهشی، تصویری منسجم از چگونگی شکل گیری بی ربط انگاری شیمی در ذهن دانش آموزان ارائه دهد. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که غلبه رویکردهای فرمول محور و انتزاعی، فاصله گرفتن محتوای کتاب های درسی از موقعیت های واقعی زندگی، کم رنگ بودن فعالیت های عملی و آزمایشگاهی، و تاکید افراطی بر ارزشیابی حافظه محور از مهم ترین عوامل شکل دهنده این گسست هستند. همچنین یافته ها بیانگر آن است که نادیده گرفتن تجربه ها، علایق و نیازهای زیستی و اجتماعی دانش آموزان موجب می شود شیمی به عنوان دانشی غیرکاربردی و صرفا امتحان محور ادراک شود. مقاله بر این نتیجه تاکید دارد که بازاندیشی در آموزش شیمی با محوریت یادگیری معنادار، مسئله محور و زندگی محور می تواند به ارتقای نگرش دانش آموزان، افزایش پایداری یادگیری و تقویت پیوند میان علم و زندگی منجر شود. در پایان، ضرورت توجه به صدای دانش آموزان و تجربه زیسته آنان به عنوان منبعی معتبر برای تحول آموزش شیمی برجسته می گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش شیمی ، تجربه زیسته دانش آموزان ، یادگیری معنادار ، زندگی روزمره ، برنامه درسی ، نگرش علمی