نقش سکوت تربیتی فناوری و مسئولیت معلم در معناسازی یادگیری

فناوری های نوین آموزشی به سرعت در محیط های یادگیری نفوذ کرده اند و امکان دسترسی به منابع گسترده، تعامل دیجیتال و تجربه های یادگیری متنوع را فراهم می کنند. با این حال، سکوت تربیتی فناوری—به معنای فقدان جهت گیری هنجاری و تربیتی در طراحی و استفاده از این ابزارها—می تواند پیامدهای منفی بر انگیزش، تمرکز، هویت علمی و اخلاقی دانش آموزان داشته باشد. این مقاله با رویکرد تحلیلی-توصیفی، مسئولیت معلم در معناسازی یادگیری دیجیتال را بررسی می کند و تاکید دارد که حضور فعال، انتقادی و اخلاقی معلم، سکوت فناوری را به فرصتی برای یادگیری معنادار و انسانی تبدیل می کند. در این راستا، مقاله ده بخش اصلی دارد که شامل مقدمه، تحلیل سکوت تربیتی فناوری، پیامدهای روان شناختی و تربیتی، مسئولیت حرفه ای و اخلاقی معلم، نقش معلم در معناسازی، بازاندیشی برنامه درسی و کنش آموزشی، چالش ها و فرصت ها، و راهبردهای عملی است. یافته ها نشان می دهند که فناوری بدون هدایت معلم نمی تواند اهداف تربیتی عمیق را محقق کند و تنها با طراحی فعالیت های یادگیری معنادار، ترویج تفکر انتقادی، پرورش سواد دیجیتال و رسانه ای و مدیریت تعامل انسانی و دیجیتال، یادگیری پایدار و مسئولانه تحقق می یابد. همچنین، بازاندیشی مداوم برنامه درسی و مشارکت فعال معلمان در سیاست گذاری آموزشی، از ضروریات تقویت عاملیت حرفه ای و اخلاقی در عصر دیجیتال است. مقاله با نتیجه گیری و ارائه منابع معتبر پایان می یابد و تاکید می کند که معلم، محور اصلی تحقق اهداف تربیتی در محیط دیجیتال است.

کلیدواژه ها:

سکوت تربیتی فناوری ، معناسازی یادگیری ، مسئولیت معلم ، سواد دیجیتال ، برنامه درسی