رابطه سبک های تدریس و مدیریت کلاس با کاهش اختلالات رفتاری دانش آموزان

مدیریت موثر کلاس درس و انتخاب سبک تدریس مناسب از جمله عوامل کلیدی در شکل گیری محیطی آرام، منظم و یادگیرنده محور در مدارس به شمار می آیند. در سال های اخیر، افزایش برخی اختلالات رفتاری در میان دانش آموزان، از جمله بی نظمی، پرخاشگری، نافرمانی، کم توجهی و رفتارهای تکانشی، ضرورت بازنگری در شیوه های تدریس و مدیریت کلاس را دوچندان کرده است. پژوهش های حوزه تعلیم و تربیت نشان می دهد که رفتار دانش آموزان صرفا متاثر از ویژگی های فردی آنان نیست، بلکه به طور مستقیم از سبک تعامل معلم، روش تدریس، شیوه برقراری نظم و کیفیت روابط در کلاس تاثیر می پذیرد. هدف این مقاله مروری، بررسی رابطه میان سبک های تدریس و شیوه های مدیریت کلاس با کاهش اختلالات رفتاری دانش آموزان است. تحلیل مطالعات پیشین نشان می دهد سبک های تدریس دانش آموزمحور و تعاملی که بر مشارکت فعال، احترام متقابل و تقویت انگیزش درونی تاکید دارند، در مقایسه با سبک های اقتدارگرایانه و یک سویه، تاثیر بیشتری در کاهش رفتارهای ناسازگار دارند. همچنین مدیریت پیشگیرانه و رابطه محور کلاس، از طریق ایجاد قوانین روشن، تقویت رفتارهای مطلوب و برقراری ارتباط عاطفی مثبت، می تواند بروز اختلالات رفتاری را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. یافته ها حاکی از آن است که هم سویی سبک تدریس با رویکردهای حمایتی مدیریت کلاس، نقش تعیین کننده ای در بهبود جو روانی کلاس و ارتقای رفتارهای سازگار دانش آموزان دارد.در مجموع، انتخاب آگاهانه سبک تدریس و به کارگیری راهبردهای اثربخش مدیریت کلاس، نه تنها کیفیت یادگیری را افزایش می دهد، بلکه به عنوان رویکردی پیشگیرانه در کنترل و کاهش اختلالات رفتاری دانش آموزان عمل می کند.

کلیدواژه ها:

سبک های تدریس ، مدیریت کلاس ، اختلالات رفتاری ، رفتار ناسازگار ، جو کلاس ، پیشگیری تربیتی