بررسی نقش داستان های کهن فارسی در انتقال ارزش های اخلاقی

ادبیات کهن فارسی یکی از غنی ترین میراث های فرهنگی و تربیتی ایران زمین به شمار می رود که در طول قرون متمادی، نقش موثری در انتقال مفاهیم اخلاقی، انسانی و اجتماعی به نسل های مختلف ایفا کرده است. داستان های کهن فارسی، از جمله آثار برجسته ای چون شاهنامه فردوسی، کلیله و دمنه، مرزبان نامه، مثنوی معنوی، گلستان سعدی و بوستان، افزون بر ارزش های ادبی و زیبایی شناختی، حامل آموزه های عمیق اخلاقی همچون عدالت خواهی، صداقت، نوع دوستی، شجاعت، مسئولیت پذیری و پرهیز از رذایل اخلاقی هستند. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–توصیفی، به بررسی نقش داستان های کهن فارسی در انتقال ارزش های اخلاقی و تاثیر آن ها بر فرآیند آموزش و یادگیری دانش آموزان می پردازد. در این پژوهش، ضمن بررسی مبانی نظری اخلاق در ادبیات فارسی و پیشینه پژوهش های داخلی و خارجی، کارکرد تربیتی داستان های کهن در نظام آموزشی مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که استفاده هدفمند از داستان های کهن فارسی در برنامه های درسی، می تواند به تقویت درک اخلاقی، رشد شخصیت، پرورش تفکر انتقادی و یادگیری عمیق و پایدار دانش آموزان منجر شود. در پایان، پیشنهادهایی کاربردی برای بهره گیری موثر از این گنجینه ادبی در آموزش رسمی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

داستان های کهن فارسی ، ارزش های اخلاقی ، آموزش و یادگیری ، تربیت اخلاقی ، ادبیات فارسی