بررسی رابطه یادگیری خود تنظیم و نقش آن در سرمایه اجتماعی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

یادگیری خودتنظیمی یکی از مهم ترین مولفه های موثر بر فرآیند یادگیری و موفقیت تحصیلی دانش آموزان به شمار می آید. این نوع یادگیری، شامل توانایی دانش آموز در برنامه ریزی، نظارت و ارزیابی فعالیت های یادگیری خود، کنترل هیجانات، و مدیریت زمان و منابع است که نقش کلیدی در افزایش بهره وری تحصیلی و رشد فردی دارد. از سوی دیگر، سرمایه اجتماعی، که به شبکه های روابط اجتماعی، اعتماد، همبستگی و همکاری میان افراد اشاره دارد، تاثیر بسزایی بر عملکرد تحصیلی و تعاملات اجتماعی دانش آموزان دارد. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین یادگیری خودتنظیمی و سرمایه اجتماعی دانش آموزان و نقش میانجی یا اثرگذاری آن بر پیشرفت تحصیلی آنان است.روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه یکی از مناطق مشخص است. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد یادگیری خودتنظیمی، سرمایه اجتماعی و پیشرفت تحصیلی بوده و داده ها با استفاده از تحلیل های آماری شامل همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی و مدل یابی معادلات ساختاری مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها نشان داد که بین یادگیری خودتنظیمی و سرمایه اجتماعی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ دانش آموزانی که مهارت های خودتنظیمی بالاتری دارند، از شبکه های اجتماعی قوی تر و سطح بالاتری از اعتماد و همکاری برخوردار هستند. همچنین، یادگیری خودتنظیمی به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق سرمایه اجتماعی بر پیشرفت تحصیلی تاثیر مثبت دارد. این نتایج نشان می دهد که سرمایه اجتماعی نقش میانجی در اثر یادگیری خودتنظیمی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارد و ایجاد محیط های آموزشی که مهارت های خودتنظیمی و تعاملات اجتماعی دانش آموزان را تقویت کند، می تواند بهبود عملکرد تحصیلی را به دنبال داشته باشد.بر اساس نتایج پژوهش، پیشنهاد می شود که معلمان و مدیران مدارس برنامه های آموزشی و کارگاه هایی برای تقویت یادگیری خودتنظیمی، مهارت های اجتماعی و همکاری میان دانش آموزان طراحی کنند و سیاست های مدرسه ای به گونه ای تنظیم شود که رشد همزمان مهارت انجام شود.

کلیدواژه ها:

پیشرفت تحصیلی ، یادگیری ، تدریس ، یادگیری خود تنظیم ، سرمایه اجتماعی