مقایسه یادگیری فردی و یادگیری در گروه و تاثیر آن بر اعتماد به نفس دانش آموزان

نظام های آموزشی همواره در نوسان میان دو قطب «فردگرایی» و «جمع گرایی» در فرآیندهای یاددهی-یادگیری بوده اند. این پژوهش تفصیلی با هدف بررسی عمیق و مقایسه ای میان یادگیری فردی (Individual Learning) و یادگیری گروهی (Collaborative Learning) و تاثیرات متفاوت آن ها بر سازه روانشناختی «اعتماد به نفس» و «خودکارآمدی تحصیلی» تدوین شده است. مسئله اصلی این است که هر یک از این دو رویکرد، چگونه مکانیسم های درونی و بیرونی عزت نفس دانش آموز را فعال یا سرکوب می کنند. در حالی که یادگیری فردی بر استقلال، تسلط شخصی و رشد درونی تمرکز دارد، یادگیری گروهی بر وابستگی متقابل مثبت، مهارت های ارتباطی و تایید اجتماعی استوار است. این مقاله با استناد به نظریه های سازنده گرایی اجتماعی و شناختی، استدلال می کند که اعتماد به نفس حاصل از یادگیری فردی، از جنس «کفایت شخصی» است، در حالی که اعتماد به نفس حاصل از کار گروهی، از جنس «کفایت اجتماعی» می باشد. همچنین چالش هایی نظیر اضطراب اجتماعی در گروه ها و انزوا در یادگیری فردی مورد واکاوی قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که تعادل میان این دو رویکرد، برای شکل دهی به یک شخصیت متعادل و دارای اعتماد به نفس پایدار ضروری است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: یادگیری فردی ، یادگیری مشارکتی ، اعتماد به نفس ، خودکارآمدی تحصیلی ، روانشناسی تربیتی ، پویایی گروه ، استقلال در یادگیری ، اضطراب اجتماعی.